تابو ﴿Tabu ,taboo﴾ ׳

تابو به همه آن چيزهايى گفته مى شود که نبايد به آنها نزديک شد و يا تماسى گرفت، چرا که آن چيزها ﴿پديده ها، امور، تصورها، ...﴾ بطور کامل ممنوع هستند. ׳

 ريشه تابو در باورهاى خرافى و مذهبى است. برخى از عرصه هاى زندگى بدليل تقدس و يا لعن و نفرين شدگى به عنوان تابو اعلام شده اند. ׳

تابو طيف گسترده اى داشته و از پديده هاى طبيعى، ترسيم شکل پيامبر تا ذکر نام خداوند را در بر مى گيرد. تابوها داراى معناى اقتصادى، سياسى، اجتماعى هستند. با شناخت تابوها مى توان ديد که آن گروه يا مردم مشخص چه چيزهايى را براى بقاى جمع خود خطرناک مى دانسته اند. ׳

 تابوها بويژه در قلمرو امور جنسى و اعمال قهر حکومتى ﴿تثبيت سرکردگي﴾ جلوه بارزى دارند. ׳

 نقش تابو در زندگى فردى، که خود را بيشتر در زمينه مفهوم هاى تولد، مرگ و بر طرف کردن نيازها ﴿بويژه جنسى﴾ نشان مى دهد، بعد از دوران روشن گرى رو به کاهش گذاشت. ׳

 در پرتو تلاش هاى روشن گران بود که قدرت افسانه اى تابو در چالش با خرد انسانى به پرسش گرفته شد. تابوها، به آرامى، همراه بسيارى از باورهاى بى پايه، در حال ترک نمودن ميدان هستند. ׳

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭