اعتياد ﴿addiction ,Sucht﴾ ׳

- رفتار بيمارگونه اى در رابطه با مصرف مواد خوراکى و يا دارويى ﴿ به ويژه آرام بخش ها، مواد مخدر﴾ که وابستگى جسمى يا روانى را بدنبال داشته و شخصيت فرد را در خطر نابودى قرار دهد. شايع ترين شيوه استفاده ناپسند و خطرناک از مواد اعتيادآور، از طريق مصرف دهانى - گوارشى و تنفسى آنهاست ﴿ الکل، نيکوتين، تخديرکننده ها﴾. ׳

  در مرحله نخست استفاده از اين گونه مواد، احساس لذت، خوشى و راحتى به شخص دست مى دهد که زودگذر بوده و جاى خود را به احساس افسردگى، پشيمانى و پژمردگى مى سپارد. در بيشتر موارد، تنها با يکبار استفاده، ميل به تکرار و مصرف دوباره آن ماده در فرد بوجود آمده و تقويت مى شود. ׳

  - افراد معتاد، بيمارانى هستند که در چاه اعتياد گرفتار آمده اند. چاهى که خروج از آن، شوربختانه نه تنها دشوار، که ناممکن است: نزديکى به دهانه گشاد چاه و سپس درغلطيدن و فروافتادن هر چه بيشتر و بيشتر به اعماق چاه، که به معنى حذف پرشتاب شخصيت انسانى فرد معتاد مى باشد. ׳

 - برپايه آموزش هاى روان شناسى، وجود نابسامانى هاى خانوادگى در دوران کودکى، يکى از علت هاى مهم و تاثيرگذار در پيدايش اين پديده در دوران بزرگسالى است. ׳

    همچنين، شکست هاى خانوادگى، شغلى و يا تنهايى، نارسايى هاى اجتماعى، اقتصادى، فرهنگى از ديگر سازه هاى عفريت اعتياد به شمار مى روند. ׳

  از نقطه نظر روان کاوى، سرخوردگى از وضع موجود و بازگشت به دوران کودکى، همراه شکست و ناموفق بودن در ايجاد ارتباط با واقعيت، سبب ايجاد پريشانى و روى آورى به اعتياد و يا حتا خودکشى مى شود. ׳

  - وجود اعتياد در يک جامعه به معنى نابودى سرمايه انسانى، افزايش جنايت و نا امنى اجتماعى است. بهترين راه مبارزه با اعتياد در پيش گيرى از پيدايش و شکل گيرى اين پديده مى باشد که برپايه آموزش و پرورش متکى به روشن گرى و بهبود ساختارهاى اجتماعى به منظور مشارکت فعال مردم و بويژه نوجوانان و جوانان در امور جمعى است. ׳

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭