نوکانتيانيسم ﴿Neo-Kantianism ,Neukantianismus﴾ ׳

نوکانتيانيسم جريان فلسفى سده نوزدهم ميلادى ﴿در سال هاى ١٩٢٠  ١٨٧٠﴾ است که به ويژه در آلمان پا گرفت و در بر گيرنده نگرش هاى انتقادى گوناگونى است که خود را متکى و يا ادامه دهنده فلسفه کانت مى دانند. دوران اوج گيرى اين جريان تا پايان جنگ جهانى اول ادامه داشت. ׳

 فلسفه شناخت براى بسيارى از نوکانتيانيست ها مساوى با تئورى علمى در نظر گرفته مى شد. ׳

نوکانتيانيسم در آلمان، اپوزيسيون هر دو اردوگاه فکرى آن زمان بود و خود را راه سوم مى دانست. ׳

آن دو اردوگاه فکرى نيرومند و حاکم عبارت بودند از: ׳

١- متافيزيک نظرآورانه ﴿سپکولاتيو﴾ ايده آليسم آلمانى. ׳

٢- ماترياليسم  پوزيتيويسم شاخه هاى علمى پس از سال ١٨۶٠ميلادى. ׳

نمايندگان نوکانتيانيسم در گونه راسيونال و متافيزيکى: ׳

فولکلت ﴿Volkelt﴾، هارتمن، وونت ﴿Wundt﴾. ׳

در زمينه فلسفه ارزش، مکتب هايدلبرگ ﴿مکتب جنوب غربى آلمان﴾ با نام هايى چون: ׳

Bauch ,Muensterberg ,Lask ,Windelband ,Rickert

 در عرصه هاى روش شناسانه، مکتب ماربورگ: ׳

Stammler ,Vorlaender ,Liebert ,Cassier ,Natrop ,Cohen

در گونه هاى امپيريستى، پوزيتيويستى، حس باورى و افسانه انگارى: ׳

Vaihinger ,Helmholz ,Mach ,Riehl ,Dilthey

نمايندگان نوکانتيانيسم در فرانسه: ׳

Brunschvicg ,Hamelin ,Renouvier

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭