لائوتسه و تائوييسم ﴿Lao-tse  / Taoism﴾ ׳

لائوتسه ، نام اصلى او Po-Yang معروف به لائوتسه به معنى استاد پير و باتجربه، در کنار کنفوسيوس ﴿Kung-fu-tse﴾، نام دارترين فيلسوف و انديشمند چين باستان ﴿حدود ٦٠٠ پ.م.﴾. ׳

لائوتسه را نويسنده Tao-Te-King ﴿کتاب مرجع Tao و Te ﴾ مى دانند. ׳

 مطابق آموزش هاى تائو ﴿Tao ، به معنى راه، خدا، خرد، واژه، معنا، منطق﴾، بى شکل و بى نام است، ناديدنى، ناشنيدنى، غير قابل درک، ولى کامل ترين و برترين است، آرام و خاموش، اما، در جنب و جوش ابدى است، خود را تغيير نمى دهد، ولى عامل تمامى تغييرها و دگرگونى هاست. ابدى و بى نهايت است و ريشه هستى، مادر و آفريننده بودنى ها و همه ى جهان است.  انسان وابسته به زمين است و زمين وابسته به آسمان ﴿کهکشان﴾ و آسمان وابسته به تائو و تائو وابسته به خودش و بس. ׳

همه چيز از تائو سرچشمه گرفته و بسوى او باز خواهد گشت. ׳

  از نظر لائوتسه، خردمند، در جستجوى حقيقت، به تکامل و تکميل شدن دل بسته و آن را در يگانگى با تائو بدست مى آورد. در حالى که لائوتسه به مردم و انسان ها توجه دارد، کنفوسيوس به امر حکومت، رهبريت سياسى و مملکت دارى پرداخته است. ׳

 فلسفه لائوتسه، بطور مشخص و به گونه اى برجسته، فلسفه اى متافيزيکى و نظرآورانه است. ׳

تائوييسم، ابتدا با بوداييسم و عرفان درآميخت و بعدها با چسبندگى هاى بت پرستانه، در خرافات محض فرو رفت. ׳

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭