حسد ، رشک ﴿Neid ,envy﴾ ׳

آن حالتى است که شخص نسبت به دارايى، توانايى و يا هر امکان مادى و معنوى هم نوع خود ناخشنود بوده و آن را براى او نمى پسندد، بلکه براى خود مى خواهد. ׳

 چنين موضعى خود مدارانه ﴿اگوييستيک﴾ است. رشک بردن به کسى، براى فرد حسود آزار دهنده است، چرا که او رابطه خردمندانه اى با خويشتن خودش ندارد. از ديد بسيارى از نويسندگان، حسد و رشک داراى زمينه هاى اجتماعى هستند. در جامعه مدرن، قراردادهاى اجتماعى از آسيب هاى احتمالى ناشى از رشک بردن به ديگران جلوگيرى نموده و همه را به مسابقه قاعده مند دعوت مى کند. اما از آن جايى که هر يک از افراد براى کسب بهتر و بيشتر تلاش مى کنند، امکان حسد ورزى را نمى توان رفع شده دانست. البته، نگاه جامعه شناسانه براى توضيح اين پديده کافى نيست، چرا که برخى به شکل بيمارگونه اى حسود هستند و برخى ديگر تنها بطور گذرا چنين حالتى را نشان مى دهند. نيچه، حسادت را در قالب کينه ورزى که ناشى از دردهاى دوران گذشته است، بررسى کرده و تسکين آن را در اعمال خشونت و انتقام ﴿بردگان از سروران﴾ مى بيند. ׳

به عبارت ديگر، نيچه حسادت را پيامد کينه هاى فرو خفته ى ناوتوان ها مى شمارد. ׳

روان کاوى، ريشه هاى حسد را در سرکوبى خواسته هاى مربوط به مرحله دهانى ﴿oral stage﴾ رشد شخصيت مى داند. ׳

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭