انگيزه، سوژه، موتيو ﴿sujet ,motive ,Motiv﴾ ׳

از واژه لاتين movere به معنى به حرکت درآوردن. ׳

- محرک روانى برا انجام دادن امرى يا چيزى. ׳

 در اين صورت، انگيزه حالتى از آگاهى و شعور فردى است و بدنبال يک احساس يا تجربه مشخص به انجام عملى در همان رابطه فرمان مى دهد ﴿تشنگى <-- نوشيدن﴾. ׳

- نيت ها، منظورها و يا دليل هايى که بطور آگاهانه يا ناآگاهانه پايه رفتار و کردار هستند. ׳

انگيزه ، بعنوان دليل و علت بوجود آورنده کنش ها، از سوى فيلسوف ها و مکتب هاى فلسفى مختلف به گونه هاى متفاوتى در نظر گرفته و بررسى شده است ﴿انگيزه لذت و درد، انگيزه خردمندانه و نقش هر يک در اخلاق  فلسفه <-- اخلاق﴾. ׳

 - در استتيک، انگيزه را سوژه يا موتيو مى نامند، که به معنى ماده برانگيزنده کار هنرى و يا موضوع خود آن کار هنرى است. ׳

 - در روان شناسى مدرن، پژوهش در زمينه انگيزه ها داراى اهميت فراوانى است. ׳

آلپورت ﴿Allport﴾ روان شناس آلمانى، از خودمختارى کارکردى موتيو جانبدارى مى کند. ׳

 مطابق هلپاخ ﴿Hellpach﴾، ديگر روان شناس آلمانى، با نهادينه شدن زندگى شهروندى و بالا رفتن استانداردها و مقررات اجتماعى، نقش مستقيم انگيزه هاى فردى کاستى مى گيرد. ׳

- نکته: ׳

 انگيزه را مى توان " علت" پيدايش کنش دانست و يا " توجيه" آن. يعنى رفتارها و کردارهاى روحى - روانى کنش گر داراى دو بعد علت و معلولى هستند: ممکن است بهترين علت براى انجام کنش وجود داشته باشد، ولى انگيزه لازم در کار نباشد. يا برعکس، انگيزه انجام کارى هست، اما، دليل هايى بر عليه انجام آن وجود دارند. ׳

بعد علت و معلولى و هنجارى کنش هاى انسانى از موضوع هاى پژوهش در فلسفه اخلاق مدرن است. ׳

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭